„W ten sposób, na bazie rozważań termodynamicznych można wyjaśnić wieloprzyczynowość tych ostatnich chorób, ich indywidualny przebieg, objawy w postaci braku samokrytycyzmu, niezdolności do kontaktów społecznych oraz występowania halucynacji i urojeń, a nieraz naprzemiennego występowania okresów podniecenia i depresji. W przeciwieństwie do osób cierpiących na nerwicę (dawniej określanej mianem psychonerwicy), chorzy z psychozą nie wykazują chęci poddania się leczeniu, po prostu nie mają subiektywnego poczucia choroby!
Właśnie na przykładzie schizofrenii najwyraźniej uwidacznia się brak u struktur dysypatywnych historii, tj. poczucia przeszłości. Mają one tylko własną historię. Schizofrenik w swej strukturze psychicznej jesc autentycznie sam, jest niepowtarzalny i przez to trudny do sklasyfikowania. Wszelkie podziały, nie uwzględniające termodynamicznej istoty chorób, muszą budzić zastrzeżenia. Cóż bowiem oznacza podział np. według przyczyn psychozy pourazowe, infekcyjne, intoksykacyjne, miażdżycowe, starcze itp., z koniecznym uzupełnieniem o psychozy endogenne, tzw. samoistne, czyli powstałe bez uchwytnych przyczyn Oznacza mniej lub więcej logiczne uszeregowanie zdarzeń, które poprzedziły pojawienie się psychozy. Jest to typowy przykład bardzo uproszczonego rozumowania starożytnego (post hoc, ergo propter hoc) o skutku i przyczynie, gdzie następstwo w czasie brane jest za następstwo przyczynowe — jeśli coś nastąpiło po czymś, to znaczy że z przyczyny pierwszego to drugie nastąpiło jako jego skutek.“(6)