„W dyspozycji Naczelnego Wodza
Słoneczny ranek 1 września. Przechadzałem się właśnie wokół parkowego stawu, obserwując igrające tuż pod powierzchnią wody drobne rybki, gdy do mych uszu dobiegło dziewczęce nawoływanie — Hop! Hop! Prosimy do stołu, śniadanie gotowe! — To miła panna Basia, córka tutejszych ziemian, słała z ganku w głąb ogrodu ów zachęcający zew.
Ruszyłem szparko w stronę bielejącego wśród drzew dworu. Wszyscy siedzieli już przy stole. Na poczesnym miejscu siwa staruszka, matka pana domu, po obu jej stronach rodzice panny Basi, przy której usadowił się oczywiście „Wańka". Ja usiadłem naprzeciwko. Nie czułem zazdrości — serce zostawiłem przecież w Warszawie.
Na śnieżnobiałym obrusie, zgodnie ze staropolskim „czym chata bogata, tym rada", pełno miejscowych przysmaków. Nie potrafię już wyliczyć wszystkich specjałów. Pamiętam tylko kryształową karafkę z klarowną rubinową nalewką na owocach pigwy oraz gomółkę sera, zwanego w lej okolicy zmartwychwstańcem. Musiał podobno dłuższy czas leżakować w ziemi, owinięty w jakieś liście i nasycone wywarem lniane płótno, zakopany na głębokość metra. Ile było w tym prawdy, nie mogę ręczyć, ale smakował doskonale.“(4)