„Virgie, szczęśliwa, biegała dookoła nauczycielki Jak szalona, śmiała się na cały głos i dalej owijała ją warkoczem uwitym z koniczyny. W pewnej chwili panna Eckhart odrzuciła głowę w tył i wtedy Cassie zobaczyła w oczach starej nauczycielki wyraz strachu, a może nawet bólu. Virgie bez trudu umiała odcyfrowac objaw lęku, nawet u całkiem obcych ludzi. Nauczyła ją tego niedawno Cassie. Odczuwała przy tym zupełnie cudowne współczucie.^Trudniej było wykrzesać je w stosunku do osób bliskich, to fakt. A w stosunku do siebie Cassie nie wyobrażała sobie, żeby chociaż przez moment, przez jedną, jedyną sekundę mogła być nieszczęśliwa.
Na zgromadzenia te przybywała oczywiście cała rodzina Cassie. Ojciec powoli przechadzał się wśród ciżby, a czasami zasiadał w prezydium wraz z panem Carmichaelem, z panem Comusem Starkiem, któremu ze starości trzęsła się głowa, oraz z panem Spightsem. Cassie starała się pozostawać w zasięgu wzroku matki, ale wystarczyło, że oddaliła się na chwilę z Virgie, by szukać w głębi ogrodu kul krokietowych albo gdzie rozdawano za darmo lody, ą nie zastawała już matki na dawnym miejscu. Był tam zazwyczaj Loch, zwinięty w kłębek i śpiący smacznie, z głową złożoną na szerokiej wstążce porzuconego przez Cassie na trawie kapelusza. Matka wracała po chwili i mówiła — Ach, mój ty robaczku świętojański, czemu wciąż uciekasz Odeszłam tylko na chwilę, by porozmawiać z moim kandydatem.“(7)