„Toteż żadna zajęcza czy królicza kryjówka nie była mu obca. Żadne — w zasięgu trzech mil — źródełko, w którym ptaki gasiły swe pragnienie, nie uszło jego uwagi, a wszędzie na okolicznych drzewach, nadających się na zastawianie sideł, można było znaleźć ślady jego kozika. Dzięki tym ustawiczn m a różnorodnym ćwiczeniom, Pitou wyróżniał się pomiędzy swymi rówieśnikami niezwykłą siłą fizyczną.
Dzięki zaś długfm ramionom i krzepkim kolanom, które mu pozwalały objąć nawet najgrubsze konary, Pitou wdrapywał
się na drzewa, by wybierać jak najwyżej wiszące gniazda, ze zręcznością i wprawą budzącą podziw wszystkich kolegów, co w szerokości geograficznej bardziej zbliżonej do równika niezawodnie zaskarbiłoby mu również uznanie małp.
Koledzy Pitou za pomocą sideł posługiwali się przy tych łowach bądź prawdziwą sówką, bądź też jakąś szczególną trawką, która pomagała, lepiej czy gorzej, naśladować kwilenie takiej czy innej ptaszyny. Pitou natomiast gardził wszystkimi tymi przygotowaniami i oszukańczymi sposobami. Walczył posługując się własnymi umiejętnościami, zwabiając do zasadzki uczciwymi środkami. Potrafił własnymi ustami tak zręcznie naśladować wrzaskliwe i nie zawsze miłe dla ucha dźwięki, te zwabiały one nie tylko obce ptaki, ale nawet należące do tego samego gatunku. Tak dalece były łudzące.“(12)