„Tess skończył palić fajkę.
— Idziemy — powiedział.
Przebrnęli strumień, weszli na zbocze. Tess kroczył na czele, inni za nim, w milczeniu, jak w jakiejś dziwnej procesji. Posuwali się mijając rozgrzebane doły i dziwiąc się, dokąd ich prowadzi. Na koniec Tess zatrzymał się i odwrócił.
— Nastawcie dobrze uszu — powiedział. Schylił się i podniósł niewielki, połyskujący
. kamyk.
— Co to jest — zapytał.
— Kamień — wyrwał się Abel. »
— Kamień — przedrzeźnił jego odpowiedź. — Ale jaki kamień
— Jak to jaki No... chyba twardy... — odezwał się powtórnie Abel.
Karol nie wytrzymał i parsknął śmiechem.
— Och, ty głowo do pozłoty! — wrzasnął Tess. — Nie wiesz, że są różne kamienie Z granitu, z bazaltu, z piaskowca. A to, co trzymam, to kwarcyt. Każda kwarcytowa skała wietrzeje, rozpada się. Woda ją wypłukuje i z tego powstaje piasek. Taki, jak ten na dnie strumienia. A skąd złoto w tym piasku Stąd, że skały kwarcytowe Czarnych Gór zawierają złoto. Rozumiecie
Przytaknęli.
— Założę się, że niewiele zrozumieliście — machnął ręką. — Ale niech tam! To całe zbocze zbudowane jest ze skał kwarcytowych, a pokryte plaskiem z tych skał pochodzącym. Zbadałem, że im bliżej grzbietu góry, tym zawartość złota w piasku wzrasta, ale tylko do pewnego miejsca. Właśnie do tego, na którym stoję. I dlatego twierdzę, iż tu powinniście kopać.“(11)