„Rozkłada przed nami album pamiątkowy z napisem Rebelia kongijska II, który mąż przesłał jej właśnie z Vence. Wskazuje na pieczołowicie wklejony dowód osobisty murarza kongijskiego, Emanuela Usongea. Jej starannie wypielęgnowana, nieco zbyt blada dłoń z obrączką ślubną na palcu, zatrzymuje się na jakiejś ciemniejącej plamie na dowodzie.
— To krew.
Palec z obrączką wskazuje następnie na zdjęcie wklejone poniżej dowodu. Na drodze w dżungli leży trup.
— Ten został zastrzelony, powiedział mąż.
Dowód osobisty i fotografia zastrzelonego są obramowane fryzem z czarnej, zdecydowanej kreski.
— Siegfried strasznie lubi rysować. To jego hobby.
Gdy autor znanej w całym świecie sztuki antyfaszystowskiej Dochodzenie — Peter Weiss — oglądał niedawno nasz film, towarzysząca mu żona chciała się dowiedzieć czegoś więcej o żonie mordercy. Pani Weiss zauważyła „Szkoda, że nie nakręciliście również filmu z żoną Mullera". Może powinniśmy byli wykorzystać okazję i sprowadzić przed kamery także małżonkę mordercy. Szczerze jednak mówiąc — skoncentrowaliśmy się całkowicie na „operacji Mullera".
Elfriede Muller jest żoną mordercy, choć sobie tego nie uświadamia. W jej oczach mąż — razem ze swoim „konikiem" — jest bohaterem zachodniego świata. Otacza go opieką i pielęgnuje w czasie urlopu. Wybacza bojownikowi wolnego Zachodu godziny spędzone przezeń w burdelach“(13)