„Przesłał więc pani Dubarry przelotne spojrzenie wyrażające podziw i gorące powinszowania sukcesu. Nie dała się ona jednak zwieść tej grze, zwłaszcza że książę zmuszony był nadal prowadzić mimiczną korespondencję z członkami parlamentu i książęcą opozycją, żeby nie wyszło na jaw, z kim jest rzeczywiście w sojuszu.
Ileż zjawisk w kropli wody, tym oceanie dla bystrego badacza, ileż wieków w sekundzie, tej nieokreślonej wieczności! Albowiem wszystko to, o czym wspomnieliśmy przed chwila, działo się w czasie, który użył Jego Królewska Mość Ludwik XV na przygotowanie się do przemówienia, aż do otwarcia ust.
— Słyszeliście — rzekł on mocnym głosem — wolę moją, którą objawił watn mój kanclerz. Pamiętajcie, aby ją wykonywać, bo to moje postanowienie, którego nie zmienię nigdy!
Ludwik JfN wyrzekł ostatnie słowa z gwałtownością i donośnością pioruna.
Toteż zgromadzeni zachowali się jak rażeni piorunem.
Dreszcz lęku przebiegi przez wszystkich członków parlamentu, przeniósł się natychmiast na tłum, jak iskra elektryczna przebiegająca na koniec przewodu. Dreszcz ten dotknął też lekko i stronników króla. Podziw i uwielbienie jaśniało na .wszystkich czołach i we wszystkich sercach.“(16)