„Potem, kiedyśmy wynosili walizki na podwórze, przystanął w sieni, żeby odetchnąć. Spojrzał na mnie i powiedział cicho — Rzeczywiście, po co ci ta rakieta Po wojnie kupię ci nową. — Stał spotniały i zasapany, tłumacząc się przede mną szeptem z tej rakiety, którą pozwolił mi odebrać.
— ale gdybym nie dał jej sobie odebrać, może by do mnie strzelili. Gdyby ktoś inny stanął w mojej obronie, z pewnością rozstrzelaliby go razem ze mną. I tak dalej, aż do spalenia domu i wzięcia zakładników. W każdym wypadku musieliby postawić na swoim zabrać mi tę rakietę, którą dostałem od ojca po maturze i do której nie mieli żadnych praw, nawet wojennych. Jest to drobny fakt, nie chcę wyolbrzymiać jego znaczenia. Ale w tym geście odbierania mi rakiety tkwił niesłychany skandal i kompromitacja. Wyjmując z moich rąk niewielki przedmiot o rękojeści owiniętej kauczukową taśmą, odejmowano wierzchołek, ledwie widoczny szczyt piramidalnie ważnej budowli, wznoszonej przez stulecia. Cała ta budowa rozpadła się we mnie w jednej chwili jak domek z kart. Spotkałem szyderczy wzrok dżokerów wywróconych twarzami na zewnątrz moje mity leżały zdeptane, i w tym momencie nikt nie mógł ich podnieść.
Podobno Eichmann odważnie umierał, tak mi mówiono. Pod szubienicą wykazał hart ducha. A "więc nowa odmiana śmierci urzędnika. Hart ducha... Więc tego było trzeba, aby zrozumieć, że bohaterstwo to nie postawa w śmierci, lecz stosunek do życia Gdyby potrafił się zdobyć na akt świadomości przekreślający wszystko, co uważał za istotę swego przeznaczenia... Mógłby potem mdleć na widok stryczka, dokonałby jednak cze“(9)