„pochylił się znowu . nad dzieckiem. Czuł dotkliwy ból człowieka, który wie, że nie pozostawi na ziemi ciała swego ciała i że jego śmierć będzie zupełna i wieczna. Theo odgadł jego myśli.
— Masz jeszcze czas, Vincencie. Pewnego dnia znajdziesz kobietę, która cię pokocha i podzieli z tobą twoje brzemię.
— Nie, Theo, już za późno.
— A jednak przed paru dniami znalazłem odpowiednią dla ciebie żonę.
— Nie może być Kto to taki
— Dziewczyna z powieści Turgieniewa Nowizna. Pamiętasz ją
— Masz ^apewne na myśli tę, która pomaga nihilistom i przenosi bibułę przez granicę
— Tak jest. Twoja żona powinna być do niej podobna, Vincencie. Musi to być kobieta, która zstąpiła na dno nędzy i cierpienia.
—I co poczęłaby ze mną, z mężem bez ucha
Mały Vincent, zbudzony, popatrzył na nich i uśmiechnął się. Theo wyjął dziecko z kołyski i położył je w ramionach brata.
— O, jakie miękkie i ciepłe, jak mały szczeniaczek — rozczulił się Vincent, przyciskając dziecko do piersi.
.— Człowieku, któż tak trzyma dziecko!
— W istocie, mam obawę, że z pędzlem potrafię się zręczniej obchodzić.
Theo wziął dziecko w ramiona, głową dotykał delikatnych kędziorków. Vincentowi wydali się wyciosani z tej samej bryły.
— No cóż, mój drogi Theo — powiedział z rezygnacją — każdy człowiek tworzy odmiennymi i jemu właściwymi środkami. Ty tworzysz żywe ciało, a ja malarstwo.“(8)