„Mówi się, że ściany mają uszy. Te ściany mogłyby mieć usta i opowiedzieć najnowsze, powojenne dzieje Gdańska. Stanowiąc jedyne ocalałe w mieście wnętrze Ratusz Staromiejski był miejscem co ważniejszych sesji Miejskiej i Wojewódzkiej Rady Narodowej, salą roboczych i towarzyskich spotkań mieszkańców, forum ogólnopolskich konferencji i międzynarodowych kongresów. A że w miarę rozwoju miasta przybywa mu sal, lecz nie ubywa problemów, najczęściej parkującymi przy ulicy Korzennej samochodami są wozy transmisyjne Polskiego Radia i Gdańskiej Telewizji.
Zajrzyjmy jeszcze do dawnego pokoju burmistrza, gdzie dziś urzędują na przemian, powszechnie na Wybrzeżu znani, kierownik Urzędu Stanu Cywilnego Mieczysław Manowiecki i dyrektor Wojewódzkiego Domu Kultury Andrzej Cybulski. Na przemian, gdyż ślubów udziela się w ratuszu tylko w soboty, a Domem Kultury zarządza na co dzień, łącznie ze świętami kultury. Pokój utrzymany w gabinetowym czerwonozłotoczarnym tonie urządzony jest w stylu gdańskim. Całą płaszczyznę sufitu zajmuje barokowy plafon, w narożniku wkomponowany marmurowy kominek z religijnym motto ,Deo et die", dłuta włoskiego rzeźbiarza Lorenzo Falsettiego, przeniesiony z domowej kaplicy Fichtlów przy Podwalu Staromiejskim 6970, a na tle czerwieni ścian kontrastuje czerń szaf starej gdańskiej o regionie i studium wiedzy politycznej, formułuje program „operacji powiat". Zdobył Nagrodę Państwową za upowszechnianie kultury i wydał pierwszy tom wspomnień „Pokolenie kataryniarzy". Oczywiście nic by nie zdziałał, gdyby nie zespół utalentowanych współpracowników, zaplecze amatorskiego ruchu i dynamika środowisk twórczych. O tych ludziach, o ich codziennej robocie i odświętnych dokonaniach, można by i należałoby napisać wspaniałą księgę. Wojewódzki Dom Kultury trzecie już dziesięciolecie patronuje sztuce ludowej Powiśla, Kociewia, Kaszub, jest ośnodkiem metodycznym miejskich i wiejskich świetlic i klubów. Tutaj więc najlepiej zasięgnąć informacji o tym, co się dzieje w życiu kulturalnym i artystycznym Ziemi Gdańskiej.“(14)