„1anna mówi — Możebyścic zapięli mnie trochę nu piecuch, ju dosięgnąć nic mogę.
On rzuca nu ziemię Hznur i spódnicę i odpowiada — To zuleży, czy ju pot rufie cos takiego — coś tak delikatnego —
Udaje mu nic, panna czuje ręce jego na plecach i słyszy, żo hall ki zatrzaskują się jedna z drugą. Owszem, idzie dobrze, punuu dEtpard dostrzega, żc Daniel jest niewinnie strwożony, by nie dotknąć się jej^zgruba.
Poszli dalej ścieżką ku stodółce, panna dEspard zagląda do środka i powstały w niej snać własne myśli. Tam, we wnętrzu, nic jeden raz siedziała swym przyjacielem, całował ją i obejmował, boje okropnie bab się skutków, owszem, a przeak stale powtarzali te okropności. Nie, nie był to sport i zapasy, to były fermenty we krwi, konieczna głupota i durność — według najstarszych wzorów świata, może też nawet coś złocistego, może miłość, mogło to być tak wiele rzeczy naraz.
— Do widzenia, — rzekła panna i pozostawiła Daniela przy jego sianie.
Przyszedłszy do sanatorjum, spakowała swe rzeczy, zebrała swe francuskie romanse i zamknęła jo w kufrze, zażądała rachunku i zapłaciła kilku banknotami, które na ten cel wyjęła. Czuła się z tego powodu niemało dumną, a ponieważ rachunek opiewał o dzień jeden za mało, odesłała go napowrót i kazała poprawić, rozdała też przyzwoite napiwki. Poczucie paczki z pieniędzmi na piersiach było mistyczną, wszechmożną podporą.“(15)